NEGATIF, POZITIF VE AKTIF STATÜ HAKLARI

Temel hak ve özgürlüklerin sınıflandırılması konusunda herkes tarafından kabul gören tek bir yöntemden söz etmek mümkün değil.

Bu konuda pek çok sınıflandırma modeli ortaya atılmıştır.

Yaygın olarak kullanılan modellerden biri de Georg Jellinek (1851-1911) tarafından geliştirilen “devletin müdahale ve yükümlülük ölçütünü esas alan” modeldir.

1961 ve 1982 anayasalarında da kullanılmış olan bu modelde Jellinek, hakları “negatif statü hakkı”, “pozitif statü hakkı” ve “aktif statü hakkı” olmak üzere üç guruba ayırmaktadır.

NEGATIF STATÜ HAKLARI Koruyucu haklar[düzenle | kaynağı değiştir]

Kişinin devlet tarafından aşılamayacak ve dokunulamayacak özel alanının sınırlarını çizen hak ve hürriyetleri kapsar.

Bu haklar kişiyi devlete ve topluma karşı koruyan haklar olduğu için bu haklara “koruyucu haklar” da denir. Bu haklar devlete, negatif bir tutum, sadece karışmama, “gölge etmeme” ödevi yüklerler. Anayasada bu haklar “kişinin hakları ve ödevleri” başlığı altında toplandığı için bu haklara kısaca “kişisel haklar” da diyebiliriz. Örneğin

POZITIF STATÜ HAKLARI: İsteme hakları[düzenle | kaynağı değiştir]

Bireylere devletten olumlu bir davranış, bir hizmet, bir yardım isteme imkanını tanıyan haklardır.

Bu tür haklar, devlete sosyal alanda bir takım ödevler yüklerler. Pozitif statü haklarına, kişiye devletten bir şey istemesi hakkını verdiği için “isteme hakları” da denmektedir. Bu hakların çoğunluğu sosyal ve ekonomik alana ilişkin olduğundan ve Anayasamızın bu hakları düzenleyen bölümünün başlığının “sosyal ve ekonomik haklar ve ödevler” olmasından ve keza bu hakların sosyal devlet anlayışının sonuçları olduğundan, bu haklara kısaca “sosyal haklar” da denir. Bu tür haklar, Anayasamızın ikinci kısmının üçüncü bölümünde (m.41-65) sayılmıştır. Örneğin

  • çalışma hakkı,
  • sağlık hakkı,
  • konut hakkı,
  • sosyal güvenlik hakkı bu tür haklardandır.

AKTIF STATÜ HAKLARI: Katılma hakları[düzenle | kaynağı değiştir]

Kişinin devlet yönetimine katılmasını sağlayan haklardır. Bu haklara bu nedenle “katılma hakları” da denir. Aktif statü hakları, Anayasamızın ikinci kısmının dördüncü bölümünde (m.66-74) yer almaktadır.

Örneğin,

  • seçme ve seçilme hakkı,
  • siyasi parti kurma hakkı,
  • siyasi faaliyette bulunma hakkı,
  • kamu hizmetine girme hakkı,
  • dilekçe hakkı

aktif statü haklarına örnek gösterilebilir.

Bu hakların niteliğine ve özellikle bu hakların düzenlendiği anayasanın ikinci kısmının dördüncü bölümünün başlığına bakarak, bu haklara “siyasi haklar” da denir.

Şablon:Statü hakları Şablon:Statü

Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.